Αγρέλια

Μπορούμε να μιλούμε για ώρες για γκουρμέ συνταγές και περίπλοκα πιάτα. Για σπάνια υλικά, για μοναδικούς συνδυασμούς γεύσεων. Και να έρχεται ένα ταπεινό πιάτο όπως είναι τα αγρέλια και να μας κάνει να ξεχνούμε τα πάντα. Θεϊκή γεύση. Πικρούτσικα, με μια μοναδική μυρωδιά. Όσοι τα ξέρουν, δεν τα αλλάζουν με τίποτα.
 

Τα αγρέλια (τα άγρια σπαράγγια) είναι ιεροτελεστία. Πρώτα πρώτα για να τα βρούμε πρέπει να εξορμήσουμε σε λόφους και λαγκάδια. Να έχουμε υπομονή να ξετρυπώσουμε την αγρελιά, να την παρατηρήσουμε και προσεκτικά βάζοντας τα χέρια μας ανάμεσα στα αγκάθια, να κόψουμε τα αγρέλια. Θέλει υπομονή και επιμονή το θέμα.

Αφού τα μαζέψουμε (ή κάποιος άλλος τα μαζέψει για μας, αλλά εκτός από τη νονά μου δεν έχω συναντήσει άλλους να τους χαρίζουν αγρέλια) περνούμε στην ουσία του μαγειρέματος.

Πρώτα από όλα θα τα καθαρίσουμε. Τα σκληρά κοτσάνια θα κοπούν και θα αφήσουμε όσα είναι τρυφερά. Θα τα πλύνουμε και θα τα στεγνώσουμε.

Στο τηγάνι θα βάλουμε αρκετό λάδι. Ελαιόλαδο φυσικά. Και θα ρίξουμε μέσα τα αγρέλια. Δεν ανακατεύουμε για να μην τα λιώσουμε. Τα αγρέλια θέλουν πολλή προσοχή και πολλή αγάπη. Πολύ μαλακά αν χρειαστεί τα κουνούμε για να ψηθούν.

Όταν ψηθούν πρέπει να είναι μεν μαγειρεμένα, αλλά όχι βαρυτηγανισμένα. Αφαιρούμε το λάδι και τα αφήνουμε για λίγα λεπτά να «ξεκουραστούν».
 

Στη συνέχεια, σε ένα μπολ χτυπούμε τα αυγά. Πόσα; Αυτό εξαρτάται από την ποσότητα αγρελιών που έχουμε. Συνήθως τρία με τέσσερα. Δεν θέλουμε λίγα αυγά, γιατί τα αγρέλια τα χρειάζονται και ούτε πολλά για να μην σκεπάζουν τη γεύση. Τα αυγά τα χτυπούμε πολύ λίγο. Μια θεία μου δεν τα χτυπά καθόλου, τα ρίχνει απευθείας μέσα.

Βάζουμε τα αγρέλια στη φωτιά και μόλις ζεσταθούν τους ρίχνουμε το αυγό. Ανακατεύουμε ελαφρά, προσθέτουμε αλάτι και πιπέρι. Μόλις ψηθεί το αυγό κατεβάζουμε και τα σερβίρουμε. Φροντίστε το τραπέζι να υπάρχει λεμονάκι, κρασάκι και καλή παρέα.