His favourite Ravioli

Είπα να αναρτήσω κάτι επειδή το μπλογκ άρχισε να χορταριάζει. Μα που πήγαν οι νοικοκυραίοι καλέ;

Πάντως μην ετοιμάζετε την όρεξη σας επειδή μετά που θα διαβάσετε την ιστορία θα σας κοπεί απότομα :)  

Το δημοσιεύω όπως μου το στείλαν.

An elderly Italian man lay dying in his bed.

While suffering the agonies of impending death, he suddenly smelled the aroma of his favourite ravioli wafting up the stairs.

He gathered his remaining strength, and lifted himself from the bed. Gripping the railing with both hands, he crawled downstairs.

When he reached the bottom of the stairs, he leaned against the door frame, gazing into the kitchen, where if not for death's agony, he would have thought himself already in heaven for there, spread out upon waxed paper on the kitchen table were hundreds of his favourite ravioli.

Was it heaven? Or was it one final act of love from his wife of sixty years, seeing to it that he left this world a happy man?

He threw himself towards the table, landing on his knees in a crumpled posture. His parched lips parted, the wondrous taste of the ravioli was already in his mouth.

With a trembling hand he reached up to the edge of the table, when suddenly he was smacked with a wooden spoon by his wife.

"Va fanculo!" she said. "Questi sono per il funerale."

Καλά φάγατε καλά ήπιατε το Καλοκαίρι κάντε και λίγη δίαιτα

sushi, mushi, imishi mou

Ήταν Σάββατο βράδυ, η Π. βγήκε έξω, είπαμε κι εμείς να βγούμε για φαί. Σάββατο και να κάτσουμε σπίτι μπροστά στην τηλεόραση; Δεν λέει . Οκέι, να πάμε, αλλά πού χωρίς κράτηση.
Ήταν η ώρα που με έπιασε η ιδιοτροπία και σήκωσα παντιέρα: «οπουδήποτε εκτός από κυπριακή ταβέρνα. Δεν έχω διάθεση για σουβλάκι, μεζέδες και χορταστικά πιάτα που στο τέλος μένουν όλα στο τραπέζι και τα βλέπεις και αηδιάζεις». Ήθελα κάτι άλλο. Κάτι εξωτικό. Ας πούμε sushi.
Πριν να το καταλάβουμε βρεθήκαμε στο γκλαμουράτο ρεστοράν να καθόμαστε ανάμεσα σε αππωμένους λευκωσιάτες που την είδαν ξαφνικά κοσμογυρισμένοι και πολίτες του κόσμου-μη χέσω- να περιμένουμε το μενού. Και πού ήρθε δηλαδή, τι έγινε; Μας το ανοίγει το παιδί από την Ασία και μας περιμένει υπομονετικά να διαλέξουμε. Εμείς ήταν λες και διαβάζαμε ανέκδοτα. Κατουρηθήκαμε από το γέλιο. Αφού ήταν όλα γιαπωνέζικα στα μάτια μας, τι να παραγγέλαμε. Παραγγείλαμε ψάρια και ρύζια, πολλά ψάρια και πολλά ρύζια. Πήραμε και ένα λευκό κρασί, μας φέρανε και τα ξυλαράκια (εκεί να δείτε γέλια) και κάτσαμε φρόνιμοι να σερβιριστούμε.
Με το που έρχεται το φαΐ και βάζω το σολομό στο στόμα, μου κόπηκε το γέλιο. Άλλο να σας τα λέω και άλλο να με βλέπετε. Κωμωδία για τους τους συνδαιτυμόνες, τραγωδία για μένα. Ο δικός μου αγέρωχος. Μάλλον στην προηγούμενη του ζωή υπήρξε ολίγον γιαπωνέζος. Δεν εξηγείται αλλιώς η εξοικείωση με τα ξυλαράκια και τα ωμά ψάρια. Εγώ να πεθάνω. Να πεθάνω και καλά. Ευτυχώς δηλαδή που ήταν καλό το κρασί γιατί ούτε το ρύζι τρωγόταν. Ευτυχώς που ήταν λίγο νόστιμο το γλυκό και άλλαξε τη γιαξ γεύση του ωμού σολομού, αλλιώς ρεζίλι θα γινόμουν. Δηλαδή πιο ρεζίλι.
Τι θέλω να πω η... ποιήτρια. Θέλω να πω ότι τα sushi, τα mushi και τα λοιπά εξωτικά πιάτα, μπορεί να είναι πολύ εύγευστα για όσους τα έχουν συνηθίσει γιατί αποτελούν μέρος της κουλτούρας τους, αλλά για μας δεν παύουν να είναι εκτός των προδιαγραφών μας. Εμείς (εγώ δηλαδή, μην το γενικεύω κιόλας και θιχτούν οι εθισμένοι στις εξωτικές γεύσεις) θέλουμε κρέας, πατάτες, χωριάτικη σαλάτα με ελιές μαύρες, ψωμί και πίττες. Και αν μπούμε στη διαδικασία να δοκιμάσουμε κάτι άλλο εκτός κυπριακής κουζίνας, το πολλή να ανεκτούμε τη μεσανατολίτικη που είναι πιο κοντά μας, άντε και την γαλλική για το κομψό της υπόθεσης και την ιταλική για τις γαμάτες γεύσεις.
Από κει και πέρα, τα υπόλοιπα είναι έξω από την κουλτούρα μας, έξω από το μεσογειακό μας μεντάλιτι και όποια (υπέρ)προσπάθεια να το παίξουμε και καλά γκλαμουριές που μπορούν να πληρώσουν με την χρυσή αμέρικαν εξπρές το ωμό ψάρι για διαμάντι, καταλήγει στο δικό μου εφιαλτικό σαββατόβραδο.
Ηθικόν δίδαγμα: τα μεταξωτά βρακιά θέλουν και τους ανάλογους επιδέξιους κώλους.
By the way, πάρτε μια συνταγή sushi να σας βρίσκετε.
Μπορεί να με καλέσετε κανένα βράδυ για φαί, να ξέρετε τι ΔΕΝ τρώω!
(Μόνο, μην το πάρετε στα πολύ σοβαρά το βίντεο)
http://uk.youtube.com/watch?v=0b75cl4-qRE

Τα σκεύη του 21ου αιώνα

Εργάζεσθε σε εστιατόριο; Έχετε πολλούς καλεσμένους για σερβίρασμα; Ιδού ο δίσκος ο σωστός για να μην πάθετε αγκύλωση και για να μην βγάλετε κάλλους στα χέρια!!!!






Θέλετε να πάρετε μπανάνα στη δουλειά, στη σχολή, ή στο σχολείο τζιαι την ώρα που πάτε να την φκάλετε να την φάτε βρίσκετε την λιωμένη; Τώρα, με το μπανανοπροφυλακτικό, όλα τα προβλήματα έχουν λυθεί. Οι μπανάνες που μεταφέρετε, δεν θα είναι ποτέ πια οι ίδιες. Τουλάχιστον όμως, θα είναι οι ίδιες που ήταν πριν τις βάλετε στην τσάντα σας.

Έχετε βαρεθεί να μαζεύκουνται πιάτα τζιαι φιτζανούθκια όποτε έρκουνται σπίτι σας οι φίλοι σας για να πιείτε καφέ; Στο γραφείο ισχύει ο κανόνας, ο καθένας να πλυνίσκει ό,τι λερώνει; Με το νέο φλιτζάνι-πιατούι, δύο σε ένα, εξοικονομείται χώρο στο γραφείο σας (ως έπιπλο) τζιαι χρόνο στο γραφείο σας (ως χώρος), που σίγουρα είναι (και οι δύο) πολύτιμοι!

Εχάλασε το τάιμερ τζιαι εν ηξέρετε πότε ενναν έτοιμες οι φρυγανιές σας; Ή θέλετε να ελέγχετε εσείς πότε ακριβώς εννα τες φκάλετε που το μηχάνημαν; Με τη διαφανή τοστιέρα, ήβρατε τη λύση σε όλα τα βασανιστικά ερωτήματα που αφορούν στις καπίρες σας! Η κατάλληλη καπίρα θα είναι έτοιμη σύμφωνα με το γούστο σας για συνοδέψει τζιαι τα αυκά με τες τομάτες που προτείνει κάπου μες στο μπλογκ τούτο τζιαι η Γιώτα.

Βαρκέστε να καρτεράτε που πάνω που το φλιτζάνι με τη σακουλλούα του τσιαγιού για να ετοιμαστεί το τσάιν σας. Υπάρχει ο φίλος μας ο πιγκουίνος με χρονόμετρο που εν έτοιμος να σηκώσει τη σακκουλούδαν μετά που τον χρόνον
που θα του ρυθμίσετε. Πλέον εν θα βαρκέστε να κάμετε τσάι, ούτε εννα χάννετε ώρα να καρτεράτε βαστώντας τη σακκουλούδαν.

Ακόμα ένα χρήσιμον εργαλείον, που ρυθμίζει την ποσότητα του βουτύρου που εννα βάλετε μες στην καπίρα σας για το πρωινό σας.

Συνήθως στις φοιτητικές εστίες με τις κοινόχρηστες κουζίνες ούλλο τζιαι κάποιος τριγυρίζει πίνοντας τες μπίρες σου που το ράφι σου στο ψυγείο, τρώγοντας τα μήλα σου, ή κλέβοντας τα σκεύη σου. Δεν ξέρω για τα υπόλοιπα, αλλά τουλάχιστον το φιτζάνι του καφέ σου πλέον θα είναι μόνο δικό σου τζιαι εν θα μπορεί να σου το κλέψει κανένας. Εννα φκάλλεις το στούππωμα τζιαι έτσι κανένας εν θα θέλει να κλέψει ένα τρυπημένο φιτζάνιν. Τζιαι άμα θέλεις να το χρησιμοποιήσεις, βάλλεις το στούππωμαν πίσω! Σούπερ επαναστατικό, εννεν;

Η Δίαιτα της ιππασίας.

Ελλείψει γνώσης και εμπειρίας, και μέχρι να δεήσει η συμβία να με βοηθήσει μέσω skype να ανεβάσω καμιά από τις συνταγές της, είπα να βάλω ένα ποστ σχετικό με το όλο πνεύμα του ιστολογίου. Ακούσαμε για δίαιτα του ανανά, για δίαιτα της πάπιας, εδώ θα βρείτε τη δίαιτα της ιππασίας.

ΠΡΩΙΝΟ: 3 φέτες ψωμί με άφθονο βούτυρο και μαρμελάδα. Δύο τηγανιτά αυγά με μπέικον. 1 ποτήρι γάλα, 1 ποτήρι πορτοκαλάδα και ένα φλιτζάνι καφέ.
Μετά 45 λεπτά ιππασία.

ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΟ: 2 πιάτα της αρεσκείας σας, σαλάτα με μπόλικο λάδι, τηγανιτές πατάτες, 2 μπιφτέκια, γλυκό και άφθονη κόκα κόλα ή μπύρα.
Μετά 1.30 ώρα ιππασία.

ΚΟΛΑΤΣΙΟ: 4 μπάλες παγωτό, 2 πάστες, μισό κιλό φράουλες.
Μετά 45 λεπτά ιππασία.

ΒΡΑΔΙΝΟ: 2 πίτσες απ' όλα με έξτρα τυρί και 1,5 λίτρο κόκα κόλα.
Μετά 2 ώρες ιππασία.

Η δίαιτα έχει καταπληκτικά αποτελέσματα. Σε 20 μέρες το άλογο θα έχει χάσει τουλάχιστον 15 κιλά!!!!

Στη φωτογραφία η Δασκαλούα κατά τη διάρκεια της δίαιτας